Archiwum

Archiwum z 2022



Konkurs na kandydata na stanowisko dyrektora Teatru Rozmaitości w Warszawie

(Opublikowano 25 października 2022 )

Konkurs w TR Warszawa

Miasto Stołeczne Warszawa ogłasza konkurs na stanowisko dyrektora/ dyrektorki TR Warszawa na pięć kolejnych sezonów artystycznych. Zgłoszenia kandydatur można składać do 20 grudnia.

Wśród wymagań stawianych kandydatom/kandydatkom są między innymi: wykształcenie wyższe, minimum 5-letnie doświadczenie przy tworzeniu projektów teatralnych, pracy w instytucji kultury lub organizacji pozarządowej w obszarze kultury, a także minimum 5-letnie doświadczenie w zarządzaniu zespołem.

Osoby startujące w konkursie są zobowiązane do pisemnego opracowania 5-letniego programu realizacji zadań w zakresie bieżącego funkcjonowania i rozwoju Teatru. Szczegóły dotyczące wymagań wobec startujących w konkursie zawarte są w zarządzeniu opublikowanym w BIP: https://bip.warszawa.pl/NR/exeres/1AC0AA75-A731-45E4-98D0-FA64D8B53055,frameless.htm

Oczekiwania Organizatora

Miasto Stołeczne Warszawa oczekuje, że działalność teatru będzie budowała pozycję stolicy jako ważnego ośrodka życia artystycznego i teatralnego. TR Warszawa powinien doceniać dokonania najlepszych twórców i twórczyń z nim związanych i poszukiwać nowych form ekspresji i komunikacji z publicznością. Podejmowana przez instytucję tematyka dotycząca ważnych społecznie wyzwań współczesności powinna budować przestrzeń do dialogu i rozwoju krytycznego myślenia oraz tworzenia trwałych relacji z publicznością (…) Działania repertuarowe teatru powinny być przede wszystkim skierowane do warszawskiej publiczności oraz osób odwiedzających Warszawę – czytamy w ogłoszeniu konkursowym.

Jak podkreślono, w latach 2023-2028 działalność teatru ma się skupić na scenie przy ul. Marszałkowskiej 8, a repertuar powinien uwzględniać techniczne możliwości tej sceny oraz budżet instytucji.

TR Warszawa jest samorządową instytucją artystyczną, dla której organizatorem jest Miasto Stołeczne Warszawa. Siedziba główna mieści się przy ul. Marszałkowskiej 8 w Warszawie i jest przez Teatr wynajmowana. Trwa postępowanie przetargowe na budowę nowej siedziby Teatru na placu Defilad. Inwestycja jest realizowana przez dział inwestycji w TR Warszawa, podlegający dyrektorowi/ce Teatru. Inwestycję finansuje m.st. Warszawa.

Relacja z Konferencji Teatr Od Nowa w Teatrze Polskim w Poznaniu, 26-27.09.2022 r

(Opublikowano 8 października 2022 )

Szczegółowy program konferencji znajduje się na stronie www Teatru Polskiego w Poznaniu:
https://teatr-polski.pl/oglaszamy-program-konferencji-teatr-odnowa/

Rejestracja wystąpień konferencyjnych jest dostępna na facebookowych stronach Teatru Polskiego, oraz na profilu Teatru w serwisie YouTube:
https://www.facebook.com/teatrpolskiwpoznaniu
https://www.youtube.com/user/TeatrPolskiPoznan

Druga edycja Konferencji Teatr Od Nowa w największym stopniu dotyczyła różnych zagadnień prawnych związanych z teatrem, a także wpływu organizacji życia teatralnego na dobrostan pracowników i współpracowników teatrów.

Andrzej Błażewicz przeprowadził badania wśród osób pracujących w dzielonym czasie pracy 10-14/18-22. Wynika z nich m.in. że większość tych osób te doświadczają znaczącego obniżenia jakości życia w obszarze relacji rodzinnych i towarzyskich, snu, odżywiania, stresu. Mają także poczucie, że pracują więcej niż 8 godzin dziennie, albo że ich zaangażowanie w pracę jest bardzo nierównomierne, lub trudne do zaplanowania i rozliczenia. Podsumowaniem panelu była zachęta do testowania innych modeli organizacji pracy, np. modelu prób 10-17 z godzinną przerwą.

Andrzej-Błażewicz_Godziny-Pracy_publiczne

Karolina Szczypek opowiedziała o życiu „projektariuszki” – osoby utrzymującej się z pracy w mniejszych lub większych przedsięwzięciach artystycznych – o trudnościach ze zdobywaniem i planowaniem takiej pracy, a także niskim i nieregularnym wynagrodzeniu. M.in. pokazała, jak nieprzejrzystą formą finansowania pracy twórczej są konkursy artystyczne, prezentując brak lub znaczącą nieadekwatnośc protokołów konkursowych – pozbawionych uzasadnienia wyboru czy odniesień do kryteriów konkursowych.

W panelu „Rok po kontrakcie” artystki i artyści praktykujący podpisywanie kontraktów między zespołami twórczymi i aktorskimi opowiadali o wpływie kontraktu na pracę artystyczną, dzielili się wątpliwościami i trudnościami. Pojawiły się m.in. kwestie tego, jak długo kontrakt powinien powstawać, kto proponuje jego zapisy, w jaki sposób kontrolować jego wykonanie, jak włączać nowe osoby w istniejący kontrakt i czy dyrektor teatru jest jego stroną. Wszyscy byli zgodni, że kontrakt jest narzędziem poprawiającym jakość pracy w teatrze.

Paweł Sablik w oparciu o wiedzę z technologicznego obszaru UX (user experience) proponował możliwe rozszerzenia funkcji dramaturga w teatrze jako merytorycznego łącznika między spektaklem teatralnym a np. działaniami PR czy rozwoju widowni. Dramaturg w jego wizji ma (lub zdobywa) narzędzia do budowana relacji z publicznością i uwzględniania jej kompetencji i wrażeń.

Panel „Krytyka jaka mogłaby być” zgromadził osoby piszące o teatrze w mediach codziennych i branżowych, a także w ramach działalności akademickiej. Przedstawiły one realia takiej pracy, nie pozwalającej na osiągnięcie godziwych dochodów, więc wymagającej łączenia z innymi zajęciami, a jednocześnie pasjonującej i bardzo potrzebnej – m.in. dyskutowano, do kogo kierowane są teksty o teatrze. Wraz ze zmniejszeniem się przestrzeni na opisywanie teatru krytyczki i krytycy wolą pisać teksty wzmacniające odbiór przedstawień. Za bardzo istotne uważają ujawnianie nieprawidłowości w instytucjach i procesach artystycznych, co inicjuje realne zmiany w systemie teatralnym.

Łukasz Bonczek i Przemysław Kieliszewski przedstawili założenia Ustawy o artystach zawodowych, a także czynniki utrudniające jej wejście w życie – m.in. brak konsensusu w obrębie urzędującej władzy, sprzeciw medialny opiniotwórczych osób czy brak społecznego przekonania o konieczności pojawienia się takich regulacji. Argumentem na rzecz ustawy są liczby: liczba nieubezpieczonych (Ale korzystających z systemu ochrony zdrowia) osób prowadzących działalność artystyczną przekracza 40 000, a wpływy do instytucji ubezpieczających mają szansę zwiększyć się o ponad 400 mln zł. Przeciwko niej – fakt, że ubezpieczenia nie rozwiązują ogólnego problemu niskich zarobków twórców i twórczyń, a także kreowanie przywileju dla stosunkowo wąskiej grupy osób.

Ula Kijak i Michał Skrzywanek przedstawili potrzeby i korzyści wiążące się ze stworzeniem modelowej umowy na reżyserię teatralną, która jest przygotowywana w ramach Gildii Polskich Reżyserek i Reżyserów Teatralnych i będzie udostępniona wraz z obszernym komentarzem. Umowa rozszerza zagadnienia zwykle ujmowane skrótowo, takie jak forma przekazania praw do dzieła, sposób odbioru dzieła i wprowadzania zmian, postępowania w razie nieprzyjęcia dzieła, a także elementy planowania pracy, jak harmonogram, budżet czy konspekt. Będzie to narzędzie zarówno dla dyrekcji teatrów, jak i dla reżyserów jako punkt odniesienia dla reżyserów, którym oferowane są nienegocjowalne umowy. Michał Skrzywanek zwrócił uwagę na konieczność sporządzania umów pisemnych, by mogło dość do przeniesienia praw autorskich, a także na odpowiedzialność dyrekcji za podpisanie umowy, która nie jest zabezpieczona w planie rzeczowo-finansowym teatru.

Robert Gulaczyk opowiedział o niezwykle obszernej ankiecie przygotowywanej przez Związek Zawodowy Aktorów Polskich, której celem będzie zmapowanie różnic w sposobach organizacji pracy artystycznej w teatrach w Polsce. Zebrane dane mają posłużyć m.in. do wykazania nieuzasadnionych różnic (np. różnego rozliczania czasu pracy czy obliczania wynagrodzenia) i stworzenia narzędzia regulującego pracę aktorów i aktorek – mogłaby być nim ustawa o teatrze, ale także np. Karta Praw Aktora.

W dyskusji podsumowującej uczestniczki i uczestnicy odnieśli się do wątków przewijających się w trakcie całej konferencji: poczucia fatalizmu i związanej z nim niepewności co do istnienia teatru instytucjonalnego, dróg prowadzących do upodmiotowienia wszystkich pracowniczek i pracowników teatru, tego, kiedy szczególne regulacje dla ludzi teatru są przywróceniem godności ludzkiej i pracowniczej, a kiedy stają się przywilejem opartym na poczuciu wyjątkowej roli w społeczeństwie, a także potrzeb i narzędzi zmiany w istniejącym systemie teatralnym.

Organizatorem konferencji był Teatr Polski w Poznaniu. Partnerami były Gildia Polskich Reżyserek i Reżyserów Teatralnych, Stowarzyszenie Dyrektorów Teatrów, Polski Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego oraz Kancelaria dotlaw.

Joanna Nawrocka

Zjazd SDT w Radziejowicach

(Opublikowano 24 kwietnia 2022 )

W dniach 24-25 kwietnia 2022 roku w Radziejowicach odbywa się zjazd Członków Stowarzyszenia Dyrektorów Teatrów.

24 kwietnia Członkowie dyskutowali m.in. o przypadkach odwoływania dyrektorów w trakcie trwania kadencji, sytuacji teatrów w pandemii oraz ich reakcji na wojnę w Ukrainie, jak również o nowych zasadach rozliczania wprowadzonych przez ZAiKS.

25 kwietnia odbyły się spotkania z gośćmi:

1. Warsztat antyprzemocowy dla dyrektorów prowadzony przez p. Monikę Klonowską.

2. Rozmowa o nowych wytycznych dotyczących dostępności instytucji oraz o źródłach na ten temat. Spotkanie prowadzone przez Annę Żórawską i Roberta Więckowskiego z Fundacji Kultury bez Barier.

Stanowisko Zarządu SDT dotyczące sytuacji w Ukrainie

(Opublikowano 2 marca 2022 )

W obliczu zbrodniczych działań wojennych wywołanych i wciąż prowadzonych przez rosyjskiego agresora na terytorium Ukrainy, wobec łamiącego podstawowe prawa do samostanowienia naruszenia suwerenności państwa ukraińskiego Zarząd Stowarzyszenia Dyrektorów Teatrów zdecydowanie opowiada się po stronie wolności, solidarności, wsparcia i pokoju. Działanie władz Kremla uważamy za zbrodnicze, a zabijanie ludności cywilnej w okupowanych miastach Ukrainy za ludobójstwo. Potępiamy każdy akt przemocy, agresji i terroru. Łączymy się myślami i czynami z naszymi ukraińskimi sąsiadami, często współpracownikami i artystycznymi przyjaciółmi. Jesteśmy dla Was, obiecując i oferując każdą pomoc, na jaką będzie nas stać. Apelujemy do członków SDT o gesty solidarności, pomoc w przyjmowaniu uchodźców z terenów objętych działaniami wojennymi, zapewnieniu bezpieczeństwa i poczucia godności. Apelujemy o zerwanie kontaktów i współpracy z rosyjskimi i białoruskimi instytucjami lub artystami powiązanymi z reżimem Putina lub Łukaszenki, w jakikolwiek sposób finansowanymi przez Federację Rosyjską lub  Republikę Białorusi oraz stanowczo nie potępiającymi wojny wywołanej przez władze Rosji. Wierzymy w zwycięstwo wolnej, niepodległej Ukrainy, tak jak wierzymy w wartości humanistyczne i prawo do wolności.

List w sprawie wszczęcia procedury odwołania Krzysztofa Głuchowskiego ze stanowiska dyrektora Teatr im. J. Słowackiego w Krakowie

(Opublikowano 18 lutego 2022 )

W związku z doniesieniami o wszczęciu procedury odwołania Krzysztofa Głuchowskiego ze stanowiska dyrektora Teatr w Krakowie – im. Juliusza Słowackiego, Unia Polskich Teatrów i Stowarzyszenie Dyrektorów Teatrów wystosowały list do Zarządu Województwo Małopolskie wskazujący na przedwczesność decyzji o odwołaniu dyrektora i wiążące się z tym podejrzenie, iż decyzja tam ma podłoże inne niż merytoryczne. Poniżej treść listu:

Zarząd Województwa Małopolskiego

Szanowni Państwo,

Jako Unia Polskich Teatrów kierujemy do Państwa list w związku z podjęciem uchwały dotyczącej wszczęcia procedury odwołania Krzysztofa Głuchowskiego ze stanowiska dyrektora Teatru im. Słowackiego w Krakowie. Nikt nie ma wątpliwości, że uchwała ta jest konsekwencją „Dziadów” Adama Mickiewicza w reżyserii Mai Kleczewskiej, które zostały wystawione na scenie Teatru im. Słowackiego.

„Dziady” są arcydziełem polskiej literatury, które – jak mało który inny utwór – oddaje naszą narodową tożsamość, dążenia i dylematy. Ich przełomowe inscenizacje w XX-wiecznej Polsce wyrażały społeczną potrzebę wolności i walki z cenzurą. „Dziady” zawsze z założenia były w kontrze do konformizmu. Towarzyszyły lub wręcz inspirowały społeczne zmiany – wystarczy przypomnieć „Dziady” w reżyserii Kazimierza Dejmka z 1967 roku. Po 1989 roku funkcja społeczna dramatu Mickiewicza zmieniła się, bo też kontekst społeczny się zmienił. Jako dramat wielopoziomy nie straciły jednak swojej siły wyrazu – po prostu ich ostrze wymierzone było i jest w inne zjawiska oraz postawy. Nigdy nie można jednak zapomnieć, że w „Dziady” wpisana jest postawa niepokorna, ponieważ utwór ten powstał w okresie romantyzmu jako wyraz niezgody i buntu. Realizując w teatrze „Dziady”, nigdy nie tworzy się przedstawienia neutralnego i obojętnego.

Dlaczego zatem „Dziady” w reżyserii Mai Kleczewskiej powodują tyle emocji? Czy właśnie dlatego, że doskonale wyrażają polskiego, nonkonformistycznego ducha dzieła Mickiewicza? Natychmiast nasuwa się pytanie: czy w Polsce XXI wieku nie obowiązuje cenzura, a artysta ma prawo do swobody wypowiedzi artystycznej? Jak się okazuje, odpowiedź nie jest wcale oczywista.

W polskim prawie oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. Analogicznie jest z odpowiedzialnością za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Wniosek do rzecznika dyscypliny finansów publicznych nie oznacza, że osoba, względem której istnieją podejrzenia naruszenia dyscypliny, jest odpowiedzialna za naruszenie.

Regionalna Izba Obrachunkowa nie przedstawiła stanowiska i nie rozpoznała sprawy Dyrektora Krzysztofa Głuchowskiego. A przecież w państwie prawa dyrektora teatru nie można odwołać na podstawie podejrzeń. Czy decyzji o odwołaniu nie powinna poprzedzić opinia specjalistów z Regionalnej Izby Obrachunkowej?

Ponadto – nie odwołuje się dyrektora w połowie sezonu artystycznego. Takie działanie i nadanie jej nadzwyczajnego, pilnego trybu powoduje, że sprawa zdaje się być motywowana politycznie. Czemu służy podsycanie negatywnej atmosfery wokół Teatru im. Słowackiego w Krakowie?

Apelujemy do Zarządu o podejmowanie decyzji, które nie są motywowane potrzebą ograniczania wolności wypowiedzi twórczej.

Zarząd Unii Polskich Teatrów

Zarząd Stowarzyszenia Dyrektorów Teatrów

Oświadczenie Stowarzyszenia Dyrektorów Teatrów

(Opublikowano 18 stycznia 2022 )

W ostatnich dniach ukazały się w sieci teksty opierające się na ankiecie przeprowadzonej wśród pracowników instytucji artystycznych przez Alinę Czyżewską z Sieci Obywatelskiej Watchdog. W artykule Arkadiusza Gruszczyńskiego “Krzyk, szantaż, upokorzenie. Zbadano, jak się pracuje w polskich teatrach” opublikowanym na stronie wysokieobcasy.pl 12 stycznia 2022 r.  czytamy m.in.: „70 proc. pracowniczek i pracowników polskich teatrów odczuwa mobbing w miejscu pracy”. “W przemocowym tangu brylują (…) osoby będące na stanowiskach dyrektorskich” – pisze w podsumowaniu ankiet autorka. Podobnie ogólne wnioski znaleźć można w rozmowie Dawida Dudko z Aliną Czyżewską na portalu onet.pl z 15 stycznia 2022 r.

Jako Stowarzyszenie Dyrektorów Teatrów uważamy, że wszelkie formy przemocy, mobbingu, molestowania i nadużywania stanowiska powinny być karane zgodnie z prawem. Jednak z całą mocą protestujemy przeciwko ślepemu oskarżaniu o całe zło wszystkich dyrektorów na podstawie niereprezentatywnej ankiety. Wśród ponad 120 polskich teatrów publicznych jest wiele instytucji działających transparentnie i w zgodzie z prawem, z dobrymi relacjami wewnątrz zespołu i dobrą kulturą organizacyjną. Są też takie, które wytrwale pracują nad poprawą wewnętrznych stosunków. Są i takie, które potrzebują sygnalistów, by otworzyć oczy na przemoc czy niegospodarność.

W ostatnim roku odbyło się kilka wydarzeń, inicjowanych przez środowisko teatralne i pracowników teatrów, których celem było wypracowanie lepszych narzędzi do budowania relacji w teatrze. SDT było partnerem dwóch takich wydarzeń i aktywnie bierze udział w dyskusjach i pracach nad dokumentami (konferencja Granice w Teatrze i konferencja Teatr od Nowa). Współdziałamy też z innymi organizacjami środowiskowymi – z Gildią Polskich Reżyserów i Reżyserek Teatralnych czy ze Związkiem Zawodowym Aktorów Polskich.

Praca nad rozwiązaniami przeciwdziałającymi zjawiskom przemocowym jest procesem długotrwałym i żmudnym; wymaga zmiany w przekonaniach, relacjach międzyludzkich, także w procedurach. Teatralne #metoo trwa od niecałych dwóch lat; zmiana na lepsze będzie trwać dłużej, ale bez wątpienia już się rozpoczęła. Do sukcesu potrzebne jest zaufanie i eksponowanie także – a może przede wszystkim – dobrych wzorców.

Alina Czyżewska podjęła jednosobowy wysiłek społecznej kontroli nad polskimi teatrami i eksponowania nadużyć. Dzięki jej pracy wiele nieprawidłowości trafia na światło dzienne, a osoby pokrzywdzone mają głos. To bez wątpienia potrzebna działalność. Jednak ujawnione przez nią wypowiedzi pracowników teatrów prowadzą do budowania zafałszowanych przekazów medialnych, w których wszyscy dyrektorzy są źli, a wszystkie teatry to upiorne miejsca pracy. W rzeczywistości tak nie jest, ale gazetom i portalom tak ujęta sensacja dobrze się klika. Uderza ona jednak w tę część środowiska – nie tylko dyrektorów, ale także pracowników teatrów – która na co dzień dba o najwyższe standardy pracy.

Na ankietę Aliny Czyżewskiej odpowiedziały 73 osoby z 16 instytucji (w Polsce jest ponad 120 teatrów publicznych, pracuje w nich ok 10 000 osób). To zbyt mała próba, by traktować ją jako badanie i na jej podstawie pisać artykuły o tym, „jak się pracuje w polskich teatrach”, a o respondentach ankiety mówić jako o „badanych”. Aby tak było, należałoby zadbać o reprezentatywność na wielu poziomach, m.in. geograficznym, wielkości instytucji, reprezentacji poszczególnych pionów w teatrach. Ankieta Aliny Czyżewskiej jest ważnym sygnałem, ale nie jest całościową diagnozą relacji w polskich teatrach.

Praca nad zmianą relacji z przemocowych na równościowe jest tak trudna, bo przemoc mamy wbudowaną przez kulturę, stosunki społeczne czy edukację systemową (o czym też Alina Czyżewska mówi). Hasło „wypierdolić wszystkich dyrektorów” brzmi dla niektórych kusząco, ale nie daje szansy na rzeczywistą poprawę sytuacji; jest ono odbiciem piłeczki przemocy, a nie jej rozbrojeniem.

Zarząd Stowarzyszenia Dyrektorów Teatrów, 18 stycznia 2022 r.

Oświadczenie w sprawie Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie

(Opublikowano 12 stycznia 2022 )
W związku z oświadczeniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie wycofania się z planu współfinansowania Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie wyrażamy stanowczy protest wobec takich praktyk, niszczących podstawy życia kulturalnego w Polsce.
Decyzja Ministra, w tak trudnych dla kultury czasach, podjęta, jak należy przypuszczać, pod wpływem opinii, jaką krakowska kurator oświaty wyraziła na temat spektaklu „Dziady” w reżyserii Mai Kleczewskiej, uderza w jedną z najbardziej zasłużonych dla kultury polskiej scen, teatru o wielkim znaczeniu narodowym i patriotycznym, miejscu prapremier m.in. „Wesela” i „Dziadów” w opracowaniu Stanisława Wyspiańskiego. Ta decyzja jest zagrożeniem bytu artystek i artystów współpracujących z teatrem oraz jego pracowników etatowych, zagraża realizacji programu artystycznego, a przede wszystkim jest wymierzona w widzów Teatru im. J. Słowackiego. Zabytkowy budynek tego teatru wymaga nakładów finansowych, tego ważnego aspektu również miało dotyczyć wsparcie Ministerstwa. Dodatkowo niepokoi fakt, że decyzja ta potwierdza mechanizm zastraszania instytucji, ich dyrektorów i pracujących w nich artystów, poprzez ograniczanie dofinansowań i jest próbą stosowania nacisku na plany repertuarowe, a co za tym idzie, ograniczania wolności twórczej i dostępu do kultury dla szerokich mas jej odbiorców.

Zmarł Maciej Wojciechowski

(Opublikowano 12 stycznia 2022 )

Maciej Wojciechowski, z wykształcenia inżynier, wyspecjalizowany w szeroko rozumianej  technologii obiektów widowiskowych. Doświadczenie w tym zakresie zdobywał przez lata pracy jako m.in. kierownik techniczny m.in. Opery im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu i Teatru Powszechnego w Warszawie. W następnych latach pracował w Ministerstwie Kultury i Sztuki, gdzie odpowiedzialny był m.in. za odbudowę po wielkim pożarze gmachu Teatru Narodowego w Warszawie, po czym powołano go na stanowisko dyrektora Instytutu Teatru Narodowego. W następnych latach, współpracując z architektami, zajmował się projektowaniem nowych budynków teatralnych i wielu modernizacji starych obiektów. Był autorytetem w swojej dziedzinie. Do ostatnich dni życia wspierał dyrektorów teatrów i innych obiektów widowiskowych swoją wiedzą i doświadczeniem. Był aktywnym działaczem, a w ostatnich latach przewodniczącym zarządu Polskiego Centrum Międzynarodowej Organizacji Scenografów, Techników i Architektów Teatru „OISTAT”. Zabiegał aktywnie o doskonalenie zawodowe kadr technicznych teatrów, unowocześnianie bazy technicznej teatrów, tworzenie warunków bezpiecznej pracy w obiektach widowiskowych, inicjował  i konsultował krajowe i europejskie przepisy prawa dotyczące tej materii. Nie znosił niekompetencji, ignorancji i głupoty. Reagował na nie impulsywnie, po czym wychodził na papierosa…

Był prawym człowiekiem, pełnym pasji, otwartym na współpracę, konsekwentnym w działaniu, gotowym do pomocy. Trudno będzie go zastąpić.

W imieniu Stowarzyszenia Dyrektorów Teatrów

Ryszard Markow